Misschien hoef ik helemaal niet te kiezen

6 jul
2 minuten om te lezen

De afgelopen tijd ben ik veel bezig geweest met vertragen. Met beter luisteren naar wat mij energie geeft, waar mijn grenzen liggen en welke richting nou echt bij mij past.

Dat was zeker nodig, en waarschijnlijk zelfs noodzakelijk...

Maar ergens in dat proces ontdekte ik ook iets anders: persoonlijke groei zit niet alleen in rustiger worden of bewuster kiezen. Soms zit groei juist in opnieuw durven bewegen. In iets doen waarvan je nog niet weet waar het toe leidt.

De behoefte aan een logisch verhaal

Ik heb altijd brede interesses gehad. Interieur, gastvrijheid, conceptontwikkeling, eten, gesprekken en de manier waarop mensen zich ergens voelen.

Lang dacht ik dat ik daar iets mee moest. Een duidelijker profiel en vooral één richting.

Want zodra je meerdere paden onderzoekt, vinden mensen je al snel zoekend, onrustig of impulsief. Terwijl ik me steeds vaker afvraag: waarom eigenlijk?

Waarom moet mijn leven van buitenaf logisch zijn en goed zijn in de ogen van een ander? Waarom moet wat je vandaag doet precies aansluiten op wat je gisteren deed?

Wat als nieuwsgierigheid ook een richting is?

In een podcast vertelde ik open over mijn paniekaanvallen. Over angst, verandering en wat er gebeurt wanneer de manier waarop je altijd doorging ineens niet meer werkt.

Die aflevering werd ontzettend goed ontvangen.

Misschien omdat veel meer mensen zoekende zijn.. Terwijl we naar buiten toe vooral een helder verhaal proberen te laten zien.

Ik begin steeds meer te geloven dat niet iedere nieuwe stap een vlucht is. Soms ontdek je simpelweg een nieuw deel van jezelf.

Mijn Pippi Langkous-vibe

Het Italiaanse diner dat ik onlangs organiseerde, werd voor mij onverwacht een wake-upcall.

Wat begon als een idee voor een 40e verjaardag groeide uit tot iets waarin ineens veel van mijn interesses samenkwamen. De locatie, de sfeer, het eten, de tafelschikking, de menukaarten, het licht en alle kleine details.

En ergens tijdens dat proces voelde ik iets terug wat ik een tijd minder had gevoeld.

Mijn Pippi Langkous-vibe.

Ik heb het nog nooit gedaan, dus misschien kan ik het wel.

Niet omdat er geen angst is. Voor de één is het spanning, voor de ander onzekerheid en voor sommigen misschien paniek. Maar ik leer steeds meer dat moed niet betekent dat die gevoelens verdwijnen.

Soms betekent het simpelweg dat je toch beweegt.

Misschien zit de samenhang ergens anders

Als ik naar mijn interesses kijk, lijken ze op papier misschien breed. Maar zelf begin ik steeds duidelijker de rode draad te zien. Of het nu gaat om een interieur, een concept, een diner of een gesprek: ik ben geïnteresseerd in wat een omgeving met mensen doet. In sfeer, aandacht, ontmoeting en in wat ervoor zorgt dat iemand zich ergens werkelijk aanwezig voelt.

Misschien is dát mijn richting.

Niet één functietitel. Niet één afgebakend werkveld. Maar een manier van kijken die in verschillende vormen terugkomt.

Misschien is groei soms niet verder gaan op hetzelfde pad.

Misschien is het juist jezelf toestemming geven om breder te kijken.

Om nieuwsgierig te blijven.

En af en toe weer te denken:

ik heb het nog nooit gedaan.

Dus laat ik eens kijken wat er gebeurt.