Als ik terugkijk op mezelf als meisje, zie ik iemand die eigenlijk altijd vrolijk was.Ik kwam met mijn lach en een grap overal tussen en overal mee weg. Ik was er zelf ook echt van overtuigd dat ik gelukkig was. Mijn positieve karakter heeft me altijd op de been gehouden. En toch voelde ik diep van binnen dat ik anders was. Niet zozeer in mijn lichaam, maar als mens. Alsof ik anders naar de wereld keek dan veel mensen om mij heen. Alleen wist ik toen nog niet precies wat dat

De afgelopen tijd ben ik veel bezig geweest met vertragen. Met beter luisteren naar wat mij energie geeft, waar mijn grenzen liggen en welke richting nou echt bij mij past. Dat was zeker nodig, en waarschijnlijk zelfs noodzakelijk... Maar ergens in dat proces ontdekte ik ook iets anders: persoonlijke groei zit niet alleen in rustiger worden of bewuster kiezen. Soms zit groei juist in opnieuw durven bewegen. In iets doen waarvan je nog niet weet waar het toe leidt. De behoeft

Wanneer personlijke groei je werk verandert. Over het moment waarop ontwerpen minder over vorm gaat en meer over wat een ruimte werkelijk betekent.