En als ik het nou niet weet?

Als ik terugkijk op mezelf als meisje, zie ik iemand die eigenlijk altijd vrolijk was.Ik kwam met mijn lach en een grap overal tussen en overal mee weg. Ik was er zelf ook echt van overtuigd dat ik gelukkig was. Mijn positieve karakter heeft me altijd op de been gehouden.

En toch voelde ik diep van binnen dat ik anders was. Niet zozeer in mijn lichaam, maar als mens. Alsof ik anders naar de wereld keek dan veel mensen om mij heen. Alleen wist ik toen nog niet precies wat dat gevoel betekende.

De vraag waar ik nooit antwoord op had "Wat wil je later worden?"

Het is misschien wel de vraag die mij het meest is gesteld. En eerlijk? Ik wist het niet.Ik had geen grote ambities of een uitgestippeld plan. Ik wilde vooral kunnen zijn waar ik op dat moment zin in had: nieuwe dingen ontdekken, mensen ontmoeten, kijken wat er op mijn pad kwam, waar ik die dag zin in had gewoon..

Maar die ruimte voelde ik niet.. omdat de wereld om mij heen leek te verwachten dat je een antwoord had. Dat je een richting koos.

En als ik het nou niet weet? Dat voelde nooit als een goed antwoord. Dus deed ik wat hoorde. Ik ging naar school, had een bijbaan, vrienden en deed mijn best om mee te bewegen met wat er van mij verwacht werd. En toch had ik steeds het gevoel dat ik ergens tekort schoot. Ik was niet goed op school, dus deed ik waarschijnlijk niet genoeg mijn best. Ik had geen sport waar ik volledig voor ging, dus was ik lui. Ik wisselde vaak van interesses, dus was ik impulsief. Ik uitte mijn gevoelens anders dan anderen, dus werd ik al snel gezien als een ijskoningin.

Lange tijd geloofde ik dat ook, want als je dingen vaak hoort ga je er zelf ook in geloven.. Terwijl ik me nu steeds vaker afvraag: Wat als juist die nieuwsgierigheid, die snelheid en die behoefte aan verandering nooit mijn zwakte zijn geweest?

Luisteren naar iedereen, behalve naar mezelf

Als puber was ik vaak ziek. Soms was daar een duidelijke verklaring voor. Soms ook helemaal niet. Dan kwamen de vragen. Is ze echt ziek? Of heeft ze gewoon geen zin? Ik bleef zitten in havo 2 en zakte voor mijn examen in havo 5. Voor mijn gevoel was dat opnieuw een bevestiging dat ik niet goed genoeg was. Dat ik harder mijn best moest doen. Dat het aan mij lag. Pas heel veel later begon ik te begrijpen dat mijn lichaam misschien al veel eerder iets probeerde te vertellen. Dat de grenzen die ik nu zo goed probeer te bewaken, toen al werden aangegeven. Alleen sprak ik die taal toen nog niet…

Opnieuw beginnen

De relatie met Willem kwam na een periode waarin ik mezelf behoorlijk was kwijtgeraakt. Vanaf het eerste moment met hem voelde het anders. Niet omdat hij mij veranderde, maar omdat zijn leven mij iets gaf waar ik al zo lang naar verlangde: beweging, een nieuw begin..

Toen Willem verhuisde, wilde ik mee. Voor veel mensen was dat onbegrijpelijk. Ik stopte met school, we gingen snel samenwonen en niet veel later werden we ouders. Er waren genoeg mensen die daar iets van vonden. Maar eerlijk gezegd trok ik me daar weinig van aan. Voor mij voelde het alsof de deur naar een nieuwe wereld openging. Alsof ik eindelijk mocht ontdekken wie ik was, los van alles wat tot dan toe vanzelfsprekend had geleken.

Misschien was ik nooit verkeerd

Als ik nu terugkijk, zie ik dat ik me jarenlang heb geschaamd voor eigenschappen die inmiddels misschien wel mijn grootste kracht zijn geworden: Mijn snelheid Mijn impulsiviteit Mijn nieuwsgierigheid Mijn behoefte om steeds opnieuw iets te ontdekken.

Lange tijd dacht ik dat ik daardoor onrustig was. Nu begin ik steeds meer te geloven dat dit simpelweg de manier is waarop ik naar de wereld kijk. Ik zie verbanden. Ik word enthousiast van nieuwe ideeën. Ik voel snel aan wat een ruimte, een gesprek of een ontmoeting met iemand doet. Niet omdat ik bijzonder ben, maar omdat ik altijd al zo ben geweest.

Op zoek naar een thuis

Misschien is dat ook de reden waarom ik tegenwoordig zo verlang naar het creëren van plekken waar mensen zich welkom voelen. Niet alleen een mooi huis, maar een thuis. En misschien zit daar wel het grootste verschil. Ik heb nooit een thuis gemist bij mijn ouders, maar ik heb wel lang gezocht naar een thuis in mezelf. Een plek waar ik niet hoefde te kiezen tussen creatief of praktisch, tussen gevoelig of sterk, tussen impulsief of verstandig. Waar nieuwsgierigheid geen tekortkoming is, maar een kwaliteit. Waar ik niet hoef te voldoen aan een beeld dat iemand anders voor mij heeft bedacht.

Ik denk dat uiteindelijk wel is waar mijn werk, mijn ideeën en alles wat ik de afgelopen tijd heb gedeeld vandaan komt. Niet vanuit de behoefte om iets moois te maken, maar vanuit het verlangen om iets te creëren waar mensen (en ikzelf misschien ook wel) het gevoel hebben dat ze even mogen thuiskomen. En als ik het nou niet weet?

Misschien is dat juist het punt.

Jarenlang dacht ik dat ik een antwoord moest hebben. Dat ik moest weten wat ik wilde worden, waar ik naartoe ging en waarom mijn pad er anders uitzag dan dat van anderen.

Nu denk ik daar anders over.... Misschien hoefde ik nooit precies te weten wat ik wilde worden. Misschien was ik al die tijd gewoon aan het worden wie ik altijd al was…

Studio Nyves | Gedachten & Gesprekken